Business & Bubbles

SEP.7th Bubbles

Author

Wat ik leerde op Burning Man

3 wijsheden uit de woestijn

Vorig jaar had ik voor het eerst het voorrecht af te reizen naar Burning Man; de tijdelijke stad in de woestijn, een festijn dat geen festival genoemd mag worden, en een lesje zelfontwikkeling van heb je me hier nou. Nu we inmiddels een jaar verder zijn, reflecteer ik op de wijze lessen die het Playa dust me heeft geleerd.

#1 Een diep dal maakt een hoge piek

Iemand fietst langs op de Playa op Burning Man.

Copyright: Business & Bubbles

Och, wat had ik een zin in de tien dagen in de woestijn: ik zat verkneukelend in de bus, uren door het boekje met alle activiteiten te bladeren, met een glimlach die maar niet verdween. Ik was net begonnen aan de laatste pillen van mijn antibioticakuur en voelde me weer topfit. Het stof van de dust angels die ik moest maken deerde me niet en m’n tentje stond in een mum van tijd. So far so good. Het avontuur kon beginnen.

In de eerste 36 uur begon ik me echter alleen maar k*tter te voelen en er bleef weinig over van mijn euforische gevoel; ik bleek rond te lopen met een vaginale schimmel (hallo antibioticakuur, wat ontzettend dom van mij!), wat niet echt ideaal is wanneer je geen douche gaat zien de aankomende tien dagen, beperkt schoon ondergoed voorhanden hebt, en je met geen mogelijkheid hiervoor aan kunt komen bij de dokters ter plaatse. Ik baalde ontzettend van mezelf, hier had ik me beter op voor moeten bereiden.

Toen ook nog mijn luchtbed stuk bleek (die had ik ook moeten testen van tevoren!), mijn camelbag vol plakkerig vitaminewater begon te lekken (again: geen douche, je mag zelfs niets uitspoelen want er mag geen vies water op de woestijn vallen), ik onze gezamenlijke 20 liter waterzak kapot liet scheuren (nu stelde ik ook nog eens mijn reisgenootje teleur, straks hadden we niet genoeg water?!), mijn telefoon opeens niet meer oplaadde en ik mijn fietsslot kwijtraakte, zag ik het even niet meer zitten. Ik voelde me vies, koortsig, kriebelend en wanhopig, ik ging kapot in de hitte (het bleek één van de warmste burns ooit te zijn) en wist echt niet hoe ik dit tien dagen vol ging houden.

Huilend lag ik in m’n tentje, wat voelde ik me ontzettend sneu en achterlijk! Zet je erover heen! Het was ook nog eens een sauna hierbinnen, waarom deed ik dit?! Vastbesloten om niet mijn droomvakantie te laten verpesten, gaf ik mezelf een deadline: om zes uur gaat de zon onder en ga ik gewoon fucking veel plezier maken. En dat lukte, want man wat was dit een geweldige ervaring! Tien dagen bleken veel te kort voor deze onbeschrijfelijk mooie reis. Het startte even met een heel diep dal waarin ik keihard tegen mezelf opliep, maar dat maakte de piek en alles wat ik leerde alleen maar mooier.

#2 Onafhankelijkheid is niet altijd een goede eigenschap

Zoals ik hierboven al schrijf, liep ik in het begin vooral tegen mezelf op. Alles ging stuk en daarvan baalde ik zo omdat ik niets ter vervanging kon kopen; geen geld betekende dat ik afhankelijk was van anderen. Nooit eerder had ik me gerealiseerd dat ik dat zo vervelend vind. Terwijl ik ontzettend baalde dat ik de grote waterzak had kapot gescheurd en daardoor mijn reisgenootje in problemen bracht (het idee was om dit samen te doen, omdat we al vier dagen voordat we de woestijn zouden verlaten ons laatste water konden ophalen), haalde zij haar schouders op: “Komt wel goed, dan krijgen we wel water van anderen.”

Ik raakte al in paniek bij het idee. Toen ik de laatste dag daadwerkelijk zonder water zat, out ging terwijl ik in mijn tentje stond om deze leeg te ruimen en op te breken, durfde ik alsnog niet mijn buurman te vragen om een slokje water. Ik weet niet waar deze bizarre en stomme angst vandaan komt om hulp te vragen aan anderen, maar het is een inzicht dat ik liever nu heb dan op mijn 80e en me afvraag waarom ik nog steeds single ben.

#3 Wat is er veel liefde

Steffy kon weer lachen en liefde voelen op Burning Man.

Copyright: Business & Bubbles

Normaal ben ik niet zo van het knuffelen en waardeer ik mijn personal space uitermate. Niet op Burning Man. Jezelf voorstellen bestaat hier niet uit een uitgestrekte hand naar voren steken, maar uit een gemeende, bezwete en innige knuffel. Een eerste praatje met een nieuwe vriend gaat niet over het weer, maar over je diepste angsten en mooiste dromen. Als je iets lekkers eet, dan deel je dit vanzelfsprekend met de mensen met wie je samen bent.

Zoveel oprechte liefde, waarvan je nooit wist dat je het miste. Maar waarvan je wel hoopt dat we het allemaal een beetje mee zouden kunnen nemen naar de echte wereld. Wat zou de wereld mooi zijn als iedereen zo open, zo eerlijk en zo liefdevol was als op de Playa. Zelfs met 10% van deze liefde zouden we de wereldvrede bereiken (disclaimer: je wordt een beetje hippie op Burning Man).

Maar ook over mezelf leerde ik dat ik veel liefde in me heb. Vreemde mensen die ik tegenkwam op de Amsterdamse straten gunde ik voorheen geen blik waardig, in een bar bouwde ik zelfs een hele muur om me heen. Het ging ‘altijd goed’ met me, en ‘alles was altijd prima’. Maar het is niet altijd goed en prima en okay. Daar mag ik mensen best deel van uit laten maken. Een beetje meer liefde toelaten en geven: misschien wel de mooiste les van de stoffige Playa.

Paradise Motel op Burning Man.

Copyright: Business & Bubbles

Paarse boom op Burning Man.

Copyright: Business & Bubbles

Bubbles


#geluk #ontspanning

Read more articles

Share this article

Author


Steffy Roos du Maine is #girlboss van JBL&G en Bubbles Business, de online publisher van alle Bubbles Blogs. Daarnaast houdt ze (uiteraard) van bubbels drinken, pasjes maken, boeken lezen, kunst verzamelen en vakantie vieren.

Comments