Business & Bubbles

OKT.10th Balance

Author

Waarom je je oude kleding beter niet kunt doneren

Hoe de derde wereld eerder slechter dan beter wordt van onze afdankertjes

Het lijkt zo’n goed idee: kleren die jij niet meer gaat dragen doneren, zodat arme kindjes in Afrika een tweede leven kunnen geven aan jouw oude outfit. Het kan hen toch niet zoveel schelen dat die Bretonse streeptrui niet meer zo hip is en een beetje floddert bij de mouwen. Jij geen schuldgevoel, zij gratis kleren, iedereen blij. Toch? Think again.

De zak die jij in de textielbak gooit om meer ruimte te maken in je kast, heeft nogal een impact op het derdewereldland waar het terecht komt. De kleding die niet de plaatselijke kledingindustrie kapotmaakt, belandt op vuilnisbelten en ligt alsnog weg te rotten en CO² te produceren. En dat is nou precies wat je niet wilde, mag ik hopen.

Fast fashion en big business

Naar schatting van de Vereniging Herwinning Textiel wordt er jaarlijks zo’n 75 miljoen kilo aan kleding ingezameld in Nederland. De oorzaak van dit enorme getal is fast fashion: het snel produceren van goedkope kledingstukken. De reden dat elke keer dat jij in de H&M komt, er een nieuwe collectie hangt en kledingstukken waar anderhalve maand geleden nog voor geadverteerd werd, nu al in de sale zijn.

Jij trakteert jezelf op een leuk nieuw truitje en gooit in ruil daarvoor een oud kledingstuk in de textielbak. Wat gebeurt er daarna mee? Het lijkt misschien moeilijk voor te stellen omdat er zoveel van is, maar in de wereld is afgedankt textiel big business. Gemeentes verdienen goed geld met het verhandelen van jouw oude kleren, en daar stopt het niet. Maar laten we bij het begin beginnen:

  • Oud textiel wordt verkocht aan textielsorteerbedrijven in Nederland en o.a. Oost-Europa. Daar wordt het verdeeld in draagbare kleding, kleding die verwerkt kan worden tot poetslappen die in bedrijven (zoals in garages) gebruikt worden, en textiel dat alleen nog maar als grondstof gebruikt kan worden.
  • Het laatste wordt vermalen tot een mengsel van hoogwaardige vezels, dat gebruikt kan worden als bijvoorbeeld vulproduct of isolatiemateriaal. Helaas gebeurt dit nog niet vaak genoeg omdat het mengsel niet één kleur heeft.
  • De kleding die nog wél verkoopbaar is, wordt in grote balen verkocht aan handelaars in derdewereldlanden. Mocht je nog het idee hebben dat lieve meisjes van Oxfam Novib op de straten in Nairobi gratis spijkerbroeken staan uit te delen, dan help ik je bij deze uit de droom.

Gedumpt

Wat wordt ermee gedaan als het daar aankomt? Een groot deel (85-90%) van de kleding is toch van te slechte kwaliteit, sluit niet aan bij de lokale mode of lichaamstypes, of is om een andere reden niet meer verkoopbaar. Het belandt dus uiteindelijk toch gewoon op de vuilnisbelt, alleen heeft het eerst nog een reis moeten maken. Zoals de schrijver van dit artikel het treffend zegt: je kleding wordt in Bangladesh gemaakt, naar het Westen vervoerd, gedoneerd, naar een derdewereldland vervoerd en daarna gedumpt. Kun je je voorstellen wat de ecologische voetafdruk daarvan moet zijn?

De kleren van de dode blanken

Het gedeelte van de kleding dat wél verkoopbaar blijkt, komt in de handen van lokale verkopers. En ja, daar kunnen ze van leven en dat klinkt positief. Maar het is een risicovol beroep omdat ze er nooit zeker van kunnen zijn dat er genoeg kleding voorhanden is en of het van de juiste kwaliteit is. Tegelijkertijd maakt het de lokale markt kapot. In sommige landen vormen de kafa ulaya (‘de kleren van de dode blanken’) het grootste deel van de kledingverkoop. Resultaat? Zo’n land heeft geen incentive om een eigen kledingindustrie op te bouwen en blijft voor altijd afhankelijk van het Westen.

Wat kan ik hier tegen doen?

Voor mij was dit een behoorlijke eye opener. Het feit dat ik kleding kon doneren aan het ‘goede doel’ zorgde ervoor dat ik me minder slecht voelde als ik weer eens (onnodig) iets nieuws kocht. Niks van waar dus. Je kunt op verschillende manieren toch wél helpen:

  • Koop duurzame kleding die langer meegaat en niet zo trendgevoelig is (tijdloze basics zijn sowieso een must in elke garderobe). Dat betekent dat je wat meer moet uitgeven voor je kleding, maar als het goed is hoef je minder vaak wat nieuws te kopen en heft het elkaar zo op.
  • Verkoop kleding die je niet langer wilt op Marktplaats zodat een ander dichter bij huis er nog van kan genieten.
  • Doneer kleding die je kwijt wilt aan lokale tweedehandswinkels, zoals de Volksbond. Kijk wel even of de betreffende winkel niet al teveel gedoneerd krijgt, sommige tweedehandsadresjes verkopen hun overschot aan buitenlandse handelaren.
  • Organiseer een kledingruilfeestje! Nodig wat vriendinnen uit, zet de wijn klaar en buig je een avond lang over elkaars afgedankte garderobe.
  • Geef eens wat weg. Wie weet is er iemand in je familie of vriendenkring die nog door jouw zak met oude kleren wil snuffelen om de pareltjes eruit te pikken

De allerbeste oplossing? Stop met zo f*cking veel kleren kopen! De kledingindustrie is zoals je hier kunt lezen in veel gevallen slecht voor de mensen die erin werken, en daarnaast ook slecht voor onze planeet. Voor de productie van een T-shirt is 2700 liter water nodig, textiel is goed voor 10% van de uitstoot van broeikasgassen en een kwart van de pesticiden die in de landbouw gebruikt worden, zijn voor de bescherming van katoen.

Ik laat de komende sale eens aan me voorbij gaan. Jij ook?

Balance


#CONSCIOUSFASHION #duurzaamheid #wereldverbeteraar

Read more articles

Balance

OKT.12th Emma Verkuijl

Als je eerlijke kleding koopt, is dat beter voor het milieu en strijd je tegelijkertijd tegen de misstanden in de kledingindustrie.

Waar haal ik m’n eerlijke kleding?

Na onze serie Misstanden in de kledingindustrie weet je dat mainstream merken niet altijd te vertrouwen zijn en je weet ondertussen ook wat je er zelf aan kunt doen. Nu komt het leuke gedeelte: de mooiste nieuwe eerlijke kleding en merken ontdekken en shoppen zonder schuldgevoel!

Balance

JUL.4th Emma Verkuijl

Vrouw die slachtoffer van de misstanden in de kledingindustrie is.

Misstanden in de kledingindustrie

Pay day betekent voor de meeste vrouwen maar één ding: tijd om weer eens flink te gaan shoppen. Op de labels is er vaak made in China, India of Bangladesh terug te lezen. Landen die niet bekend staan om hun uitstekende arbeidsomstandigheden…

Share this article

Author


Zweefteef extraoirdinaire. Zal ooit verhuizen naar een hutje op de hei in binnen- of buitenland, maar tot die tijd voldoet haar appartement in Amsterdam prima. Wereldredder, feitjesfreak, verhalenverteller en theeverslaafde. Probeert elke maand wel een nieuwe hobby uit.

Comments