Business & Bubbles

MRT.1st Goals

Author

Column: ideologie van het vogelhuis

99% waar een groot land klein kan zijn

Meet Martine, de nieuwste columnist van Business & Bubbles. Als zelfbenoemd (beroeps-)kneus schrijft ze over het leven met bindweefselaandoening EDS. Net als Bubbles gelooft Martine dat het leven maakbaar is: haal alles uit de dingen die je gegeven zijn! Zelfs als je je grootste passies vaarwel moet zeggen. Want dan vind je gewoon weer nieuwe, zoals mensen inspireren met je hersenspinsels.

Nederland is een mooi land. Een land met een sociaal stelsel waar veel landen iets van kunnen leren. Een land waar mensen sámen de kar trekken, of moet ik trokken zeggen? Steeds vaker gaan er stemmen op om ons mooie sociale stelsel om zeep te helpen. Steeds meer mensen klagen over het feit dat zij moeten betalen voor de ander en hoe oneerlijk dat is. Maar hebben ze weleens stilgestaan bij de toekomst van deze officiële beroepskneuzen?

De stem van de Koolmees

In ons nieuwe kabinet gaan deze stemmen ook op. De nieuwe WIA kost nog steeds teveel geld: er moet bezuinigd worden. De kwetsbare groep arbeidsgehandicapten is te duur. Hoe krijg je minder mensen in de WIA?, dat is de vraag waar het om draait.

Dhr. Koolmees van D66 heeft het licht gezien in zijn donkere vogelhuis. Dé manier om minder mensen in de WIA te krijgen, is niet te kijken naar het wáárom er zoveel mensen ziek zijn, nee het is zorgen dat de mensen die ziek zijn ‘fictief’ meer kúnnen. Als je het procentuele afkeuren verhoogd van 80 naar 99% heb je 19% minder kans op een afkeuring. Of die mensen daarmee ook echt kunnen werken is niet jouw probleem. Dan hadden ze maar niet ziek moeten worden. Ziek zijn is een keuze, volgens sommige mensen.

Beperkte visies

Verdiencapaciteit, dat is waar het om draait. Er wordt niet slechts gekeken naar wat je fysiek niet meer kunt en wat de invloed daarvan is op jouw bestaan. Nee, er wordt vooral gekeken naar wat je nog kunt verdienen met de beperkingen die je hebt. Dat klinkt mooier dan het is. Hoe lager je salaris, hoe kleiner de kans op een groot verlies in verdiencapaciteit en daarmee op een uitkering. Raar eigenlijk, want het zijn vaak juist de mensen in hogere functies die meer verdienen. De mensen met de fysiek zwaardere functies verdienen minder, hebben een grotere kans op fysieke problemen, maar minder kans op afkeuring doordat ze minder loon krijgen.

Het muizenhol

Ik zat achter de computer, bediende een toetsenbord en een muis – aldus de mooi in elkaar geknutselde werkomschrijving voor de loonschaal in mijn eerste échte baan. Weinig kans op blessures zou je zeggen, maar ik kan het hoor. Ik kreeg buiten rugproblemen te maken met RSI, dé computeraandoening uit de jaren negentig en dubbel nul – of hoe zeg je dat na 2000? Ik ben uit de running geweest door mijn zwakke rug én mijn brakke schouders. Afgekeurd, weer goedgekeurd en opnieuw afgekeurd. De herhalende factor in mijn werkzame leven? Het UWV.

Nummertje drie

Bij de derde afkeuring deed ik het goed; ik had een complete lijf-out – soort van burn-out maar dan fysiek. Een blijvertje dit keer en goed voor een stempeltje: volledig arbeidsongeschikt. Het had nog wel wat voeten in de aarde, want volgens sommige keuringsartsen is zelfs het op een knop kunnen drukken voldoende capaciteit om brugwachter te kunnen worden. Dat is één functie en in de toekomst misschien voldoende om niet langer afgekeurd te worden – nu zijn er daar nog drie voor nodig. Ik had geluk: er was geen functie passend voor mijn vele beperkingen en dat, gecombineerd met mijn verloren verdiencapaciteit, leidde tot een leven als officieel beroepskneus. Ofwel niet langer arbeidsgeschikt.

Fictie(f) in het arbeidsleven

Ik ben blijvend afgekeurd en hoef me niet langer zorgen te maken om wat ik qua baan nog zou moéten kunnen. Mensen hebben geen idee wat voor impact de stress over wat je fictief nog moet kunnen op een mens kan hebben. Ik ben mentaal gezond gebleven doordat ik nu enige vorm van rust en acceptatie heb gevonden. De onrust van het UWV, de onzekerheid over je toekomst en die van je gezin is killing, die gun ik niemand.

Momenteel heb je 20% kans op afkeuring, een percentage dat al bijna onhaalbaar is, hoe moet dat in de toekomst met de komende beroepskneuzen? Waar moeten de mensen die écht niet kunnen straks naartoe? Naar de voedselbank? Hadden ze maar een vak moeten leren en een gezond lijf moeten kiezen? Ik schaam me voor de ideeën van dit land, voor het egoïsme van de ‘harde werkers’ die niet meer weten wat delen met de minder gelukkige inhoudt…

Goals


#column #rebel

Read more articles

Business

APR.17th Anna Brouwers

op zoek naar de waarheid

Column: Op zoek naar de waarheid

De waarheid duurt het langst. Zeker, maar wat is de waarheid precies? Zeker in juridische zin is het nogal een beladen term. In deze zaak gaat Anna op zoek naar de waarheid. Klopt de verklaring van een van de getuigen wel echt?

Share this article

Author


Liggende poëet. Een beroepskneus met passie voor fotografie en schrijven. Ambitieus 'meisje' dat op wil komen voor de underdog. Getrouwd, één puberzoon, een hond, kat, konijn en een stel vissen. Een levensgenieter in het klein, met grote dromen. Robocop on the go. Wereldverbeteraar, kommaneuker en positieveling. Schrijft over het leven (met een beperking).

Comments